Wszystkie recenzje, inne teksty, zdjęcia stosików i zdjęcia książek zamieszczone na blogu Siostry W Bibliotece są naszą własnością i nie zgadzamy się na ich kopiowanie bez naszej wiedzy i zgody.
(Na mocy Dz.U.1994 nr 24 poz. 83, Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych).

środa, 22 marca 2017

trzynaście powodów / jay asher

 
 Trzynaście powodów / Jay Asher / Wydawnictwo REBIS / 2009

Każdy z nas chyba ma takie książki, o których często słyszy i które często widzi, czy to na blogach, czy na Instagramie, ale jednak w dalszym ciągu nie zna historii w nich zawartych. Dziwna sprawa, a jednak powszechnie (tak mi się zdaje) występująca. Ja tak właśnie miałam, bo już nie mam, skoro przeczytałam, z Trzynastoma powodami Jaya Ashera. Ni to wyróżniająca się okładka, zarówno ta, jak i ta druga, taka szara z dziewczyną na huśtawce, ani jakiś chwytliwy tytuł, a przynajmniej nie średnio intrygujący, nie spowodowały, żebym wpisała tę książkę w wyszukiwarkę i poszukała, o czym jest. Do czasu, aż się nie okazało, że Netflix będzie robił serial. I na początku zapierałam się rękami i nogami: ja obejrzę serial bez przeczytania książki (tak robię, i takie miałam postanowienie w tym wypadku), natomiast przy wizycie w bibliotece postanowiłam wziąć z półki to stare wydanie (nie z dziewczynką) i pożyczyć. Tak się stało, a ja, nie pamiętam już czy od razu, czy nie, ale w ciągu dwóch dni, bardzo krótko od dnia wypożyczenia przeczytałam tę książkę. I się zakochałam, już od pierwszej strony.

Trzynaście powodów wygląda i brzmi bardzo niepozornie, ot, kolejna książka dla młodzieży o młodzieży z problemami. Cóż, może to i prawda, może i nie jest to coś odkrywczego, ale jednak ma w sobie to coś, co mnie intryguje, co wzbudza we mnie bardzo dużo emocji i zapada w pamięci na długi czas. A wszystko chyba za sprawą specyficznego klimatu, który robią nagrania na kasetach magnetofonowych. Skąd jednak one się wzięły? Już wyjaśniam. 

Poznajemy w tej książce Claya Jensena, który jest nastolatkiem, chodzącym do szkoły, nastolatkiem, jak każdy inny, z tą różnicą, że on (i dwanaście innych osób) dostaje w pewnym momencie swojego życia pudełko z ponumerowanymi kasetami. Kiedy odsłuchuje pierwszą z nich, zamiera. Nie może uwierzyć w to, co się stało, nie pojmuje, dlaczego to on właśnie dostał owe kasety, przecież nie zrobił nic złego. Ale o co chodzi, spytacie, już wyjaśniam: na samym początku, jego koleżanka: Hannah Baker, dziewczyna, która bardzo mu się podobała i z którą pracował i chodził na część zajęć, wyjaśnia, że jest trzynaście powodów, dla których się zabiła. I Clay jest jednym z nich. 

I tak oto poznajemy tytułowe trzynaście powodów, jedne z nich wydadzą nam się troszkę naiwne, po poznaniu innych stwierdzimy, że o niektóre rzeczy Hannah sama się prosiła, o niektóre sytuacje, zaznaczam, niektóre sytuacje, a nie o śmierć, natomiast jeszcze inne wydadzą nam się naprawdę sensowne i będziemy zachodzić w głowę: dlaczego nikt nie zauważył jej stanu? Czemu nikt się nie zorientował, co się dzieje z ich koleżanką z klasy? Takim oto sposobem zaczniemy kierować nasze myśli na ścieżkę, na którą nie wchodzimy tak często, no właśnie, a wydaje się przecież, to to temat dość ważny, ba! Nawet bardzo ważny.

Muszę przyznać, że nie jest to najlepsza powieść młodzieżowa jaką miałam okazję czytać, było o wiele więcej lepszych historii, fajniejszych bohaterów, lepiej skonstruowanych, natomiast w Trzynastu powodach jest coś tajemniczego, magicznego i niespodziewanego (na pozór, bo część z czytelników może w pewnej chwili zrozumieć już, o co chodzi). Wszystko to jest zbudowane za sprawą naprawdę niesamowitego klimatu, jaki stworzył autor i chociaż sam styl pisania nie jest jakiś wybitny, to ma w sobie to coś, co ciężko ubrać w słowa, to po prostu trzeba przeczytać.

Mimo że w tej powieści poruszony jest dramatyczny temat, jakim jest właśnie samobójstwo młodych osób z powodów przeróżnych, ale w głównej mierze przez wpływ społeczeństwa, tego szkolnego, to czyta się ją lekko i bardzo szybko, ale pozostawia w nas taki niepokój, a przynajmniej tak było w moim wypadku. Nie wiedziałam, czego spodziewać się na kolejnej stronie, ogarniała mnie panika, gdy poznawałam kolejne wypowiedzi Hannah, słuchałam ich razem z Clay'em i to było niesamowite, przerażające i obezwładniające, ale w dalszym ciągu: niesamowite. Dawno nie czytałam aż tak... zgubiłam słowo, a może tak naprawdę nigdy go nie znalazłam? Jeśli chodzi o tę książkę ciężko jest mi opisać uczucia, jakich doświadczyłam podczas jej czytania. Nie do końca idealnym, ale chyba najtrafniejszym porównaniem jest porównanie tego do sytuacji, w której jesteśmy piekielnie smutni (na pewno każdy z was kiedyś tak miał) i mimo że wiedzieliśmy wszyscy, że słuchanie dobijających i melancholijnych piosenek, które kojarzą nam się może i z dobrymi wspomnieniami, ale jednak wzbudzają w nas właśnie jakiś rodzaj rozpaczy, to nie potrafiliśmy ich wyłączyć i zająć się czymś innym. Dokładnie tak samo miałam z Trzynastoma powodami i pomyślicie sobie pewnie, że jak to tak, skoro taki dramat, czarna rozpacz i w ogóle, to jak mogłam przyjemnie spędzić czas przy tej książce, ano mogłam. Może nie nauczyła mnie jakoś specjalnie dużo, bo jednak to wszystko siedzi w mojej głowie i jestem świadoma tego, jak ogromny wpływ na życie niektórych jednostek mają nie tylko czyny, ale i słowa, natomiast jest to właśnie idealna powieść do uświadamiania nieuświadomionych. Powinna być czytana w szkołach na zajęciach z języka polskiego. Nie jest to Pan Tadeusz, czy Wesele, natomiast może komuś otworzyłaby oczy na troszkę inne sprawy.

★★★★☆

piątek, 17 marca 2017

mleko i miód // rupi kaur

milk and honey / rupi kaur / wydawnictwo otwarte

Zapewne dziwi was ten post, ponieważ na moim blogu ukazała się już opinia na temat tego tomiku poezji, o tutaj. Moja opinia na temat tej książeczki się nie zmieniła, ale chciałabym wam pokazać, jak duży wpływ na odbiór ma język, w jakim się czyta - czy w języku ojczystym, czy w tym przypadku - angielskim. 


milk and honey to przepiękna publikacja, którą warto mieć na swojej półce. Do przeczytania albo na jeden wieczór albo do czytania wybiórczo, w zależności od nastroju i aktualnej sytuacji życiowej. Bardzo prawdziwe, piękne i wzruszające krótkie (albo i trochę dłuższe) historie na pewno zaciekawią niejednego czytelnika, a dodatkowo nacieszą oko. Cieszę się, że kupiłam sobie tę książeczkę, chociaż jest taka niepozorna, to kryje w sobie naprawdę wiele. Polecam z całego serca. 
fragment mojej recenzji

Od bardzo długiego czasu byłam ciekawa, jak te wiersze mogą wyglądać w języku polskim, bowiem są one bardzo proste (w większości) i krótkie (również w większości). Byłam również ciekawa reakcji, a raczej powinnam rzecz: opinii innych, którzy nie mieli okazji przeczytać tego tomiku poezji w języku angielskim właśnie. I moje przeczucia w dużym stopniu się sprawdziły. Zarówno u mnie, jak i u innych. 

Jak już powiedziałam, te wiersze są bardzo proste i w języku polskim brzmią, cóż, śmiesznie. Więc nie dziwię się zarzutom, że niektórzy nie są w stanie zrozumieć tego fenomenu, jednakże powinniśmy zaznaczyć, że autorka nie miała na celu oczarować nas poetyckim językiem, a właśnie prostotą i brutalnością wydarzeń ze swojego życia.

Nie ukrywam, niektóre te teksty brzmiały głupio po polsku, ale są również takie, które wypowiadane na głos są przyjemniejsze w odbiorze właśnie w naszym języku. Może to za sprawą przekleństw, jakie są momentami między jednym a drugim zdaniem. Wiemy wszyscy, jak brzmi owe przekleństwo po angielsku, a jak dosadne i brutalne ma brzmienie w naszym języku. Wydaje mi się, że w tym może tkwić problem. 

Jeśli o mnie chodzi to cieszę się, że mam wydanie polskie, jak i angielskie, a i wam polecam raczej zapoznanie się z obcojęzyczną wersją. Natomiast jeśli koniecznie chcecie kupić od polskiego wydawnictwa, to raczej skusiłabym się na waszym miejscu na wersję właśnie dwujęzyczną. Zobaczycie, co brzmi lepiej, jak zostało to przetłumaczone i co jest tak naprawdę lepsze. A może nie tyle lepsze, ile co wam bardziej pasuje. Niemniej jednak, cieszę się, że polskie wydawnictwo zdecydowało się wydać mleko i miód, bo w moim odczuciu, to coś pięknego. Strasznego, ale przepięknego.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Szablon dla Bloggera stworzony przez Blokotka